بایگانی نویسنده: وحید طارمی

دیالوگ یا هذیان، نگاهی انتقادی به اجرای پیمان یزدانیان و حسام اینانلو

پیمان یزدانیان و حسام اینانلو کنسرتی را با عنوان «دیالوگ» در قالب جشنواره موسیقی فجر در تالار وحدت به روی صحنه بردند که مانند بسیاری از اتفاقات این سال‌ها در اتمسفر موسیقی ایران تاکیدی مجدد بر حفره‌ها، خام‌دستی‌ها و نگرش تقلیل‌گرایانه به موسیقی تلفیقی بود.‌


سرگذشت شگفت‌انگیز عود و جز

عود به عنوان یکی از ساز‌های اصلی و کهن موسیقی خاورمیانه از اولین ساز‌های شرقی بود که به گروه‌های موسیقی جز راه پیدا کرد. سازی که امروز جلوه‌ی با‌شکوهی از موسیقی شرقی را در این ژانر از خود به نمایش گذاشته است. در این یادداشت تلاش خواهم کرد به سیر تاریخی تولد، حیات و شکوفایی ساز عود در موسیقی جز بپردازم.


مروری بر تک‌نوازی‌های انور براهم

هر جا صحبت از انور براهم، آهنگ‌ساز و نوازنده‌ی تونسی ساز عود بوده، بیش‌تر به سبک موسیقایی او و پیوند شخصی و عمیقی که توانسته میان ساز عود و موسیقی جز برقرار کند پرداخته می‌شود. اما با این حال نمی‌توان هنر براهم در تک‌نوازی و لحن ویژه‌‌ی او در عود‌نوازی را نادیده گرفت. علی سریتی، آموزگارِ عودِ براهم درباره‌ی شاگردش می‌گوید: « او بهترین نوازنده‌ی عود در تونس است. انگشت‌گذاری او و مدل نواختن سیم‌ها توسط او منحصر‌به فرد و دارای راز و رمزی شخصی است.»


فضا‌ها؛ نیلز فرام و موسیقی در مرز‌های مشترک

در فضا‌ها همان‌طور که از نام آن پیدا است فرام یک موسیقی اتمسفریک که حالات گوناگونی از اتفاقات حسی را برای شنونده‌ی خود به ارمغان می‌آورد را می‌سازد. ترکیبی از خلسه، هیجان و مدیتیشن که به طور قطع یکی از بهترین آلبوم‌های سال و یکی از نقاط عطف تجربه‌‌گرایی هنرمندان جوان کلاسیک معاصر است. فضا‌ها شاهکاری درون‌گرا است که می‌تواند به یک اثر بالینی برای عاشقان موسیقی بدل شود.


قسمت خانی؛ میراث موسیقی آوازی تالش

استاد قسمت خانی از معدود آوازه‌خوانان و شاید آخرین آواز‌خوانی بود که بر فنون و سبک‌های متنوع آوازی یا به گفته‌ی خود تالشی‌ها «هواهای» این دیار مسلط بود. قسمت خانی هم موسیقی مهجور شبانی تالش را با ناله‌ی لَلَه (نی هفت‌بند تالشی) به سوزناک‌ترین شکل به اجرا می‌گذشت و خِلِه (از تزئیناتِ آواز تالش که به هنگام وجد از آواز سر داده شده خوانده می‌شد) می‌کرد، هم به فنون آوازی شاندرمنی و ماسالی مسلط بود و هم میراث‌دار لالایی‌ها، نوررو‌خوانی‌ها و وَیَه‌خوانی‌ها (عروسی‌خوانی) بود. ‌