بایگانی برچسب: عود

منیر بشیر، پادشاه موسیقی خاورمیانه

تاریخ دقیق تولد منیر بشیر به درستی روشن نیست و بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰ عنوان شده است، او در موصل در خانواده‌ای آشوری متولد شد. پدرش آموزش اولیه عود را از پنج سالگی به وی آموخت. بشیر در ۶ سالگی به بغداد رفت و در آن‌جا به کنسرواتوار بغداد به سرپرستی شریف محی‌الدین حیدر وارد شد و به تحصیل شیوه‌های عودنوازی پرداخت، وی در سال‌های آینده بر روی شیوه‌های سنتی عودنوازی نیز تحقیقاتی انجام می‌داد و نهایتاً در ۱۹۵۱ همزمان با سردبیری در رادیو، کرسی تدریس در مرکز تازه تاسیس هنرهای زیبای بغداد را به دست آورد.


بررسی سیر عودنوازی در ایران معاصر

قصد این مقاله بررسی سیر عودنوازی ۵۰ سال اخیر در ایران می باشد. سال هایی که روند تکامل این ساز دوباره طی می‌شود. برای تحلیل این روند نوازندگان را در ۳ دسته نسل اول، دوم و سوم تقسیم بندی کرده ایم.در این مطلب برای بررسی نوازندگان از وجوه مختلف نوازندگی و همچنین میزان تاثیر آن ها در گسترش این ساز شاخص هایی را ارایه می نمایم که در مجموع فن اجرای یک نوازنده از جنبه های متفاوت تا حس و موزیکالیته و همه جزییاتی که در گوش نوازبودن یک اثر موسیقایی می تواند دخیل باشد را نشان می دهد.


سعید محمدی: اجازه دهیم ایده‌های جدید مطرح شوند

باید اجازه بدیم ایده‌ها و افکار جدید بیاید، در منتهای آن نظر هم می‌توانم اضافه بکنیم آن چیزی که به عنوان دموکراسی در کار اجتماعی و سیاسی و این‌جور مسائل داریم را باید در کارمان هم داشته باشیم. اجازه بدهیم همه باشند، همه نظریات‌شان را بدهند. از قدرت‌مان استفاده نکنیم تا تعدادی را در اصل از میدان به در کنیم. این باعث می‌شود که آن راهی که ما داریم تا برسیم به یک ساز ایده‌آل، زودتر پیموده شود. این کاری که ما نگذاریم کسانی دیگر باشند در جامعه و نظرشان را بگویند، این اختلال ایجاد می‌کند در فرآیند پیش‌رفت.


انور براهم: به ایران و فرهنگش احساس نزدیکی می‌کنم

خیلی‌ها به من گفته‌اند که در ایران طرفدارانی دارم که کارهایم را دنبال می‌کنند و این بسیار باعث خوشحالی من است. به علاوه دوستانی در اروپا دارم که برای اجرا به تهران سفر کرده‌ و مسحور سطح طرفداران و استقبال آن‌ها شده بودند. این دو مسأله باعث شد که دعوت برای اجرا در تهران را بپذیرم.


بررسی وضعیت آموزش عود در ایران

در این گزارش از طریق گفت‌وگو با نوازندگان و مدرسان مطرح این ساز سعی شده کلیتی از وضعیت موجود آموزشی ساز عود در ایران ارائه شود و پس از آن با بررسی اجمالی فعالیت‌های سیستماتیک و موثر آموزش این ساز در جاهای دیگر دنیا، وضعیت آموزش موسیقی در ایران با آن مقایسه شود. البته در بخش تحلیل نهایی که پس از گفته‌های اساتید عود‌نواز می‌آید کمی پا فراتر از موضوع متد آموزشی گذاشته شده‌ و جریان کلی آموزش مورد بررسی قرار گرفته‌است و این‌که شرایط آموزش موسیقی در ایران به طور کلی در چه وضعیتی است و چه موانع و چالش‌هایی در مقابل آن وجود دارد.


رابطه عود و لوت از دید تاریخی

لوت اروپای قرون وسطی ارتباطی تنگاتنگ با عود عربی دارد و حتی گفته می‌شود که نام لوت از العود عربی گرفته شده است. نام عود به معنی چوب است که ساز را از آن می‌ساختند. بسیاری از آلات موسیقی از چوب ساخته می‌شدند. شاید وجه تسمیه این ساز، نیاز به تأکید روی صفحهٔ چوبی ساز و در نتیجه متمایز کردن آن از سازهایی باشد که جلویشان از پوست، کاغذ پوستی یا هر مادهٔ دیگری ساخته می‌شد. در قرن‌های پس از ظهور اسلام، اعراب دست به تغییرات کوچکی در این ساز بردند و تا سه قرن پس از آن، این تغییرات شامل مواردی از جمله کوک کردن، تکنیک‌ها و تئوری موسیقی بود. هنری فارمر در سال‌های بین دو جنگ جهانی، تحقیقات گسترده‌ای روی عود عربی، خاستگاه آن و ورودش به اروپا انجام داد.